Kiedyś napisałem wiersz o wolności, który

nie znał granic. Nadałem mu tytuł

wspaniały niczym Rzym (mówiono, że bez tego

odszedłby jak przymierze) i pokochałem jak

syna.

Wczoraj wrócił, Marku.

Nazywa mnie Kartaginą i śmieje się,

że pod grubą skórą ziemi i soli

bledną świątynie.